Column voor de wekker: Uitnodiging

Deze column verscheen vorige week in 'De wekker':
   

                                    

uitnodiging (1)

Bericht van de groningse gemeente Haren vorige week: “Op internet en sociale media wordt opgeroepen vrijdag 21 september naar een feest in Haren te komen. Ondanks deze hardnekkige berichten willen wij, de gemeente Haren en burgemeester Bats, … benadrukken dat er aanstaande vrijdag 21 september geen feest in Haren is.” (opmaak van mij, RB) De gemeente zet alle zeilen bij ‘om te voorkomen dat het uit de hand loopt’.

Via de sociale media was de uitnodiging voor een verjaardagsfeest per abuis bij velen terechtgekomen en doorgestuurd. Blijkbaar is het leuk om samen een Hype te veroorzaken. Er werden zelfs Flyers en poster gemaakt en duizenden gaven aan naar Haren te zullen komen. Jammer maar helaas voor de jarige, wiens ‘sweet sixteen’ zo een bittere bijsmaak heeft gekregen.

Waarom zouden mensen daar aan mee doen? Zou het, naast misplaatst gevoel voor humor, niet een verlangen kunnen zijn om ergens bij te horen? Als sociale banden minder sterk worden, is het fijn om af en toe iets te doen wat het ‘samengevoel’ geeft. Of gaat de eenzaamheid nog dieper, en was deze onbedoelde uitnodiging voor zo velen een strohalm om aan vast te klampen: misschien kan ik zo even doen alsof er ergens iemand is die mijn aanwezigheid waardeert?

Uitnodiging (2)

Ik zit deze dagen regelmatig te bladeren in  ‘De  strijd om je hart’, van John Eldredge en Brent Curtis. Dat boek gaat over de Uitnodiging die God doet uitgaan naar mensen, omdat Hij met hen in een relatie van liefde wil treden. En hoe die Uitnodiging vaak geen weerklank vindt in ons hart.

Omdat wij het moeilijk vinden om stil te staan bij wat er in ons hart gaande is. Omdat wij bang zijn geworden om gekwetst te worden of bang om ons over te geven aan Gods genade.  Het kan dus ook andersom. Uitgenodigd worden voor een feest en de Uitnodiging niet aannemen.

Zouden die twee verhalen over uitnodigingen iets met elkaar te maken kunnen hebben? Zo vaak verliezen we onszelf in van alles en nog wat, desnoods creëren we zelf een nieuwe hype, om maar niet te hoeven stilstaan bij de diepste dingen van ons hart. Omdat we niet weten om te gaan met de Uitnodiging die ons aantrekt en ook bang maakt. Liever op safe spelen met Facebook, waar we onze relaties exact kunnen controleren, dan te voorschijn komen en zeggen ‘Hier ben ik’ , om samen echt te leven voor Gods aangezicht. Gelukkig maar dat God trouw is! Hoeveel ossen we ook nodig moeten inspecteren, ons geldt een uitnodiging: “ Kom, want alle dingen zijn nu gereed.” (Lukas 14) En wij hoeven ons niet bang te maken dat dit feest uit de hand loopt.                                                                 

Themazondag - een vraag voor jullie

Zondag beginnen we in  de CGK Aalten samen aan het nieuwe seizoen. We gaan dit seizoen samen het bijbelboek Daniel lezen, en gaan dan kijken naar onze identiteit. Identiteit is een moeilijk woord voor wie-je-nu-echt-bent. Volgens het bijbelboek Daniel is iemand die met God wandelt

merk - waardig  (klik)

En dan komen de vragen: op welke manier ben je dan merkwaardig? Daarmee gaan we aan de slag dit jaar. Voor zondagavond, als we een begin gaan maken met dit thema, wil ik alle gemeenteleden vragen een voorwerp mee te nemen waarmee je goed kunt laten zien wie je bent.

Psalm 42 en 43: een geestelijke oefening voor wie God mist.

Psalm 42 en 43, die beroemde psalm voor mensen die dorst hebben naar God, beschrijft niet alleen heel herkenbaar wat het is om God te missen, maar wijst in dat gemis ook een weg om te gaan. Een geestelijke oefening voor wie God mist. Die oefening heeft drie stappen:

1. Gedenken: er bij stil staan dat er vroeger momenten waren waarop ik de vreugde van Gods heil heb ervaren. ( 42 vers 5) Sta eens stil bij die momenten. Wat was er toen zo mooi? Hoe heeft de Here toen betoond ook jouw God te zijn?

2. Toewenden: Als de Here er toen was, dan is Hij er nu ook. Dan is Hij nu dezelde als toen. Dan kan ik Hem ook aanspreken. (42 vers 10) Ik kan mijn nood, mijn gemis, mijn vraag bij Hem neerleggen.

3. Verwachten: dat is de oefening van het geloof. Uitzien naar wat God geeft en wat Hij gaat doen, zodat ik Hem weer ontmoet. (vers 3 van psalm 43).

Dat is eigenlijk in drie stappen wat ook in het refrein van psalm 42 en 43 wordt gedaan: “ Hoop op God, want ik zal Hem weer loven”. (HSV)

Psalm 43 geeft aan waar dat zal zijn: de plek waar God ons ontmoet is bij het altaar (43: 4). Dat is de plek  van de verzoening. Toen Christus aan het kruis riep om zijn God, bleef het stil. Opdat er voor ons een antwoord zou zijn: Maar de Heer zal uitkomst geven. 

Column voor de wekker: Koffergrammofoon - Kerkdiensten buitenland

Onderstaande column verscheen vandaag in de Wekker:

Koffergrammofoon

Weinig kerkdiensten kan ik me herinneren als die ene tijdens een vakantie in Frankrijk. Ik zal een jaar of 14 geweest zijn. We bezochten de plaatselijke protestante kerk – de Eglise Réformé. In de deur van een klein kerkje werden wij enthousiast begroet door een oude diakones. Ouderwetse bril, glinsterende ogen, witte habijt en heel veel pit. Binnen was het kaal: veel lege plaatsen en veel oude mensen. Voor de dienst was er orgelmuziek van een singeltje op de 45 – toeren koffergrammofoon: Toccata en Fuga van Bach. Toen het tijd was kwam de diacones naar voren, nam vief en hoorbaar de naald van de plaat, en begon de dienst. Ze dirigeerde ons acapella zingen, ze ging voor in gebed en schriftlezing. De preek die zij voorlas werd voor ons vertaald door een vaste bezoeker uit zeeland. Eenvoudiger kon het niet, maar daar was de gemeente van Christus bijeen. En we wisten het.

Na de dienst werden wij uitgenodigd voor een picknick met de gemeente. Genoemde diacones ging ons nog een keer voor, nu haar oude Renault 4 en naar een mooi plekje in de natuur. Daar sprak ik voor het eerst echt frans met echte franse mensen, en echt engels met echte engelse mensen (ook gasten). We deelden brood en wijn, frisdrank en koude kip en we hadden gemeenschap der heiligen.

Kerkdiensten buitenland

Hier moest ik aan denken toen mijn oog viel op de rubriek ‘kerkdiensten buitenland’ op de website van het Reformatorisch Dagblad. ‘Kerkdiensten buitenland’. In Frankrijk worden dit jaar 8 kerkdiensten gehouden, zie ik op het kaartje, en in Spanje 9. Dat is niet zoveel. Natuurlijk snap ik wel wat de redactie bedoelt: er worden nederlandstalige kerkdiensten aangekondigd. Dat staat er ook wel bij, maar toch. Een echte kerkdienst is een nederlandse kerkdienst, lijkt het kaartje te zeggen. Ik ben het er niet mee eens. Natuurlijk snap ik best dat een preek in het nederlands beter te begrijpen is, en dat het ook wat heeft: samen onze eigen psalmen zingen in een oude franse kerk. Maar wat zien de leden van de franse Eglise Réformé dan aan ons? Zij zien hollanders die hun deur voorbij gaan omdat hun kerk blijkbaar geen kerk is. Zij zien hollanders die genoeg hebben aan zichzelf en alleen naar de kerk komen om hun eigen vertrouwde preek te horen. Maar zien zij ook de kerk van Christus?

Mijn voorstel: laten we in de rubriek “kerkdiensten buitenland” elkaar adressen doorgeven van kleine kerkjes in frankrijk of duitsland of zwitserland, waar de broeders en zusters het zwaar hebben. En laten we hun diensten bezoeken. We nemen onze kinderen en jongeren mee, we geven gul in de collecte, we zingen zo goed mogelijk mee en bidden voor onze broeders en zusters. En wat we dan ontvangen? In ieder geval zullen we leren wat Gemeenschap der Heiligen is, ook als we van de preek niks hebben verstaan. Ga gewoon eens een keer naar de kerk om te geven – en al het andere ontvangt u bovendien.

Mark, bedankt!

Je hebt twee soorten mensen in de motorwereld: rijders en poetsers. Wie mij een beetje kent, zal mij niet meteen in de tweede groep scharen.

Toch moet er wel eens wat aan een motor gebeuren. Daarom hadden onze dochter de koe bij de hoorns gevat, en de motor eens onder handen genomen met een handje vers grind.

Gelukkig wilde Mark Pennings, die zich onlangs als schadehersteller vestigde in Varsseveld, zich wel over de Varadero ontfermen. Na betreffende poetsbeurt en een schuivertje vorig jaar heb ik er weinig meer aan gedaan, en zag het oude brik er  ongeveer zo uit:

Nu is de Honda weer volle glorie hersteld:

Bedankt, Mark! 

Dus mijn tip is: Mark Pennings schadeherstel (Klik hier)

Column voor de wekker: de opgenomen gemeente / de uitgezonden gemeente

Onderstaande column is vandaag verschenen in de Wekker: 

De opgenomen gemeente

Onlangs werd onze gemeente opgenomen. Voor de televisie. Een heel gedoe, zo’n opname. Er moet veel vergaderd en overlegd worden. Met de kosters, met het koor, met de muzikanten en met de mensen van Zendtijd voor Kerken. Er komen ‘mannetjes’ in je kerk kijken om veel vragen te stellen en te kijken naar het licht, de ruimte en de mogelijkheden, allemaal best veel gedoe.

Tijdens de opname wordt dat niet anders. De kerkzaal is voor 1 dag omgebouwd tot een studio. Er staan overal camera’s en je stoel op de kansel is opeens weg. Het is wel wennen als je steeds van de kansel moet omdat wegens de hitte de mevrouw van de Makeup je gezicht bij moet werken. (Dat probleem heb ik  doorgaans niet). Raar, om een collecte aan te kondigen die je zelf pas volgende week gaat houden (en ja, we hebben hem echt ook zelf gehouden). Vreemd, om in de middagdienst de wet te lezen.  Zo word je heel gemakkelijk van een deelnemer aan de eredienst tot een toeschouwer. En de aandacht van de gemeente was overal, behalve bij de preek. Kortom: hoe dankbaar we ook zijn dat de overheid in Nederland nog steeds wil meebetalen aan de opname van de gemeente, het is een heel gedoe. Niet meer doen dus?

De uitgezonden gemeente

Zeker wel! Want het is goed te bedenken: we doen dit om te dienen. We hebben al die dingen gedaan omdat we mensen die aan huis gebonden zijn ook graag het evangelie willen doorgeven. We hopen dat het mensen brengt aan de voet van het Kruis.

Even waren wij als gemeente zendingsgemeente, verbonden met het zendingsveld in Mada, Sulawesi. Even waren wij uitzendingsgemeente, verbonden met mensen thuis die misschien in geen jaren een kerk van binnen hebben gezien.

Wij vinden het fijn om elkaar te bemoedigen met de belofte van de Here Jezus aan zijn discipelen: zie ik ben met u, alle dagen! Maar de woorden er voor vergeten we al snel: ‘Gaat dan heen, maakt alle volken tot mijn discipelen’. En die taak is de taak van de gemeente van Christus, ook in 2012.

Zo waren wij als gemeente van Aalten al uitgezonden nog terwijl we opgenomen werden. En een gezonden gemeente kan heel wat gedoe hebben, want die verlangt er naar om getuige te zijn van haar Heiland. En daarom gaat de voorganger desnoods negen keer naar de makeup. Noem het lijden omwille van het evangelie.

Zolang de gemeente nog niet is opgenomen, is zij een uitgezonden gemeente. Daarom zeg ik: het is elke dag en elk moment  Zendtijd voor de kerken. En als we echt willen doen wat Jezus ons bevolen heeft, als we echt zendende gemeente willen zijn, wat mag ons dat dan kosten? 

preekschets Markus 11: Jezus op weg naar Jeruzalem

Met palmtakken werd Jezus toegezwaaid

Klink hier voor de preekschets over Markus 11. We lazen over Jezus die Jeruzalem in ging op een ezel en Die de handelaars uit de Tempel verwijderde.